Poniżej prezentujemy przykłady rad ds. kompetencji funkcjonujących w Europie. Ich wybór wynika z potrzeby przedstawienia rozwiązań o stosunkowo wysokim stopniu zaawansowania, ale również obejmujących kraje o zbliżonym względem Polski stopniu rozwoju ekonomicznego, tle historycznym, położeniu czy momencie przystąpienia do Unii Europejskiej. Możemy je podzielić na dwa rodzaje w zależności od przyjętego podejścia danego kraju:
a)    rady sektorowe (np. Słowacja, Czechy, Estonia, Chorwacja, Wielka Brytania),
b)    rady międzysektorowe (np. Irlandia, Dania).
W krajach, w których działają rady sektorowe, przeważnie istnieje tzw. krajowa rada programowa nadzorująca i scalająca ich prace, co odpowiada Radzie Programowej, która ma być powołana w polskim Systemie Rad ds. Kompetencji. Przykładem może być system słowacki, w którym tzw. Sojusz Rad Sektorowych pełni rolę gwaranta działalności wszystkich rad sektorowych, zarządza nimi, koordynuje ich działania i ułatwia komunikację z organami państwowymi oraz innymi podmiotami. W jego skład wchodzą Słowackie rady sektorowe, które są dobrowolnym, profesjonalnym stowarzyszeniem niezależnych ekspertów. Składają się one z przedstawicieli organów administracji państwowej, organów samorządu terytorialnego, przedstawicieli pracodawców, pracowników, instytucji oświatowych i innych. Mają one za zadanie monitorować potrzeby rynku pracy w sektorach gospodarki narodowej i ich transfer do systemu kształcenia ustawicznego.
Również Estonia opiera się na zbliżonym schemacie: współpracę między poszczególnymi radami sektorowymi koordynuje Komisja składająca się z przewodniczących poszczególnych rad sektorowych (the Board of Chairmen of Sector Skills Councils - BCSSC). BCSSC decyduje również o alokacji wstępnych kwalifikacji zawodowych w EstQF (Estonian Qalifications Framework), o potrzebie rozwoju wyższych kwalifikacji, a także zatwierdza potrzebę rozwoju standardów kwalifikacji zawodowych. Instytucje reprezentowane w sektorowych radach są nominowane przez rząd, a następnie 10-20 osób reprezentujących te instytucje jest nominowanych przez Ministra Edukacji i Badań Naukowych. Zazwyczaj instytucje reprezentowane w radzie to: organizacje pracodawców z danego sektora, związki zawodowe sektora, stowarzyszenia zawodowe sektora, instytucje edukacyjne i szkoleniowe, odpowiedzialne ministerstwa.
W przypadku państw, w których funkcjonuje rada międzysektorowa, to ona czuwa nad zapewnieniem kompetencji dla poszczególnych sektorów poprzez specjalne grupy eksperckie, np. w Irlandii funkcjonuje The Expert Group on Future Skills Needs (EGFSN, http://www.skillsireland.ie/) – grupa ekspertów powołana przez agencję rządową Forfas (od 2014 r. w ramach Departamentu Pracy w Ministerstwie Pracy), która przygotowuje strategię dotyczącą edukacji pozaformalnej w irlandzkich przedsiębiorstwach odpowiadających na potrzeby obecne oraz prognozowane w przyszłości. Strategia jest przygotowywana w oparciu o wyniki badań prowadzonych przez specjalną jednostkę (Skills and Labour Market Research Unit) działającą w ramach Forfas i finansowaną w ramach Narodowego Funduszu Szkoleniowego.
Także w Danii występuje jedna międzysektorowa rada - the National Council for Adult and Education and Continuing Training (VEU-rådet) odpowiedzialna za doradzanie Ministrowi Edukacji w kwestiach istotnych dla kształcenia ustawicznego osób dorosłych, w tym za zarządzanie jakością programów tworzonych na potrzeby nauczania zawodowego, monitorowanie ich efektowności, rekomendowanie tworzenia/aktualizacji kwalifikacji, a także za monitorowanie trendów na rynku pracy. Instytucja Rady została utworzona 1 stycznia 2009 roku na podstawie ustawy o edukacji i pracy.
Oprócz rad działających na poziomie danego kraju, z inicjatywy Komisji Europejskiej (KE) powoływane są również Europejskie Sektorowe Rady ds. Kompetencji (European Sector Skills Council - ESSC). Celem istnienia ESSC jest pomoc w zrozumieniu realiów funkcjonowania danego sektora gospodarki europejskiej w świetle nieustannych zmian zachodzących na rynkach światowych, a także w rozwijaniu i upowszechnianiu dobrych praktyk i zwiększaniu wpływu danego sektora na rozwój ekonomiczny i społeczny Europy.
Obecnie na poziomie europejskim funkcjonują dwie rady sektorowe, tj. Tekstyliów, odzieży i skóry (http://europeanskillscouncil.t-c-l.eu/) oraz Handlu detalicznego i hurtowego (http://www.europeancommerce.eu/), które przez pierwszych kilka lat działalności mają zapewnione finansowanie przez KE z Programu Erasmus+.
Przykładem ESSC, w której współtworzeniu bierze udział strona polska jest Europejska Rada ds. Kompetencji w Sektorze Sportu i Rekreacji (ESSA-Sport), która ze wspomnianego wyżej programu Erasmus+ uzyskała dofinansowanie na funkcjonowanie Rady w perspektywie 2016-2019 (w I kwartale 2017 roku nastąpi jej formalne ukonstytuowanie).  Rada ta będzie oparta na krajowych partnerstwach reprezentatywnych organizacji z poszczególnych krajów europejskich (tzw. National Sector Skills Partnerships – SSP). Każde z partnerstw posiadać będzie odpowiedni potencjał do pełnienia roli jednostki badającej/monitorującej kompetencje obecne w sektorze sportu i rekreacji w danym kraju. Koordynatorem wszystkich prac związanych z powstaniem rady jest European Observatoire of Sport and Employment (http://eose.org), zaś polskim partnerem jest Instytut Sportu.
Polskie organizacje branżowe biorą również udział w pracach nad stworzeniem Europejskiej Rady Sektorowej w Budownictwie, dla której już w 2013 r. powstało studium wykonalności współfinansowane przez KE. W ramach opracowywania studium wykonalności przeprowadzono badanie wśród podmiotów zrzeszonych w europejskich organizacjach sektora budowlanego. Łącznie w badaniach ankietowych uczestniczyło 38 organizacji członkowskich, zaś w wywiadach face-to-face wzięły udział organizacje z 4 krajów (Niemcy, Włochy, Holandia, Polska).